Fərqli ölkələr, bayraqlar, ulduzlar, azarkeşlər...
Dünya çempionatı hər zaman xüsusi həyəcanla gəlib. Hər çempionatın özünəməxsus xüsusiyyətləri və hekayəsi var.
Amma mənim fikrimcə, mistik hekayələri ilə ən fərqli turnirlərdən biri 2006-cı il mundialı idi.
Əvvəldən qeyd edim ki, 2006-cı il mundialı futbolun hələ tam sənayeləşmədiyi son dövr turnirlərindən biri kimi qəbul olunur. Bir çox superulduz üçün bu, son beynəlxalq turnir idi. Bekhem, Fiqu, Roberto Karlos, Ronaldo, Del Pyero kimi dövrünün elit futbolçuları son dəfə dünya çempionatında görünürdülər.
Həmin il Çempionlar Liqasını Ronaldinyonun "Barselona"sı qazandı. Braziliyalı sehrbaz bütün dünyanın gözündə bir nömrə idi. Hamı dünya çempionatında ondan şou gözləyirdi.
Digər böyük gözlənti isə İngiltərə idi. Bir il əvvəl "Qızıl top" yarışında Ronaldinyodan sonra ilk üçlüyü tamamlayan Lempard və Cerard öz səviyyələri ilə böyük ümid yaradırdılar.
Bu turnir həm də Kriştianu Ronaldu və Messinin ilk dünya çempionatı idi.
Fransa turnirə əsas favorit kimi daxil olmamışdı. Heyət güclü olsa da, Braziliya, İngiltərə və ev sahibi Almaniya daha real favoritlər sayılırdı. Fransa 1998-ci ildə çempion olmuş, lakin növbəti mundialda qrupdan çıxa bilməmişdi.
Turnirdən bir müddət əvvəl komandanın lideri Zidan milli karyerasını bitirmək qərarına gəlmişdi. Sonradan fikrini dəyişərək mundialdan sonra karyerasını başa vuracağını bildirdi.
Turnirin ən çox gözlənilən oyunlarından biri 1/4 finalda Braziliya ilə Fransa arasında oldu. 1998-ci il finalının revanşı bu dəfə daha erkən mərhələdə baş tuturdu. Hamı Braziliyanı favorit sayırdı. Ronaldo və Ronaldinyodan böyük gözləntilər var idi.
Amma meydanda tamam başqa mənzərə gördük. Zidan sanki oyunun tam hakimi idi. O, 90 dəqiqə boyunca oyunu idarə edən bir dirijor kimi çıxış edirdi. Braziliyanın heç bir planı işləmir, Ronaldo və Ronaldinyo isə sanki oyunda yox idilər.
Oyunun taleyini Anrinin qolu həll etdi və Fransa qələbə qazandı. Hamı revanş gözləyərkən Zidan Braziliyanı yenidən məyus etmişdi.
Yarımfinalda Fiqulu Portuqaliyanı və gənc Kriştianu Ronaldunun komandasını məğlub edən Fransa finala yüksəldi. Finalda isə onları ev sahibi Almaniyanı yarımfinalda məğlub edən İtaliya gözləyirdi.
İtaliya futbolu hər zaman müdafiə sistemi və sərt oyunu ilə tanınıb. Bu turnirdə də baxımlı oyun göstərməsələr də, heyət çox güclü idi: Del Pyero, Totti, Pirlo və qapıda Buffon.
Oyun Fransanın üstünlüyü ilə başladı. Zidan penalti zərbəsini "panenka" üslubunda qola çevirdi. Top dirəyə dəyərək xətti keçdi. Tora isə toxunmadı. Sanki top Zidana hörmətindən qol oldu, Buffona hörmətindən isə tora dəymədi.
Meydançada Materatsi Zidanı oyundan çıxarmaq üçün sərt oyun sərgiləyirdi. Hesabı bərabərləşdirdikdən sonra da duellərdə daha aqressiv davranırdı.
Oyun 1:1 hesabı ilə başa çatdı. Əlavə vaxtda Materatsi Zidanla mübarizə zamanı onun ailəsini təhqir etdi. Zidan özünü saxlaya bilməyərək ona kəllə vurdu və qırmızı vərəqə aldı.
Bundan sonra Fransanın oyunu tamamilə dağıldı. Turnirin lideri olan futbolçu finalın ən kritik anında meydandan qovuldu. Penaltilər seriyasında isə İtaliya dünya çempionu oldu.
Bu hadisənin üstündən 20 il keçsə də, hələ də Zidanın hərəkətinə obyektiv qiymət vermək çətindir. Bəli, bir insan üçün ailə hər şeydən önəmlidir. Amma final oyunu, provokasiya ehtimalı və oyunun gedişi nəzərə alındıqda, bu reaksiyanı izah etmək asan deyil.
Amma paralel bir dünyada o kəllə olmasaydı, Zidan karyerasını dünya çempionu kimi başa vura bilərdi. "Qızıl top" qazanardı və özünə yaraşan əzəmətli bir sonluq yaşayardı.
Amma o, fərqli son seçdi. Tarixdə qalacaq, ikonik və gözlənilməz bir son...
