“Bəzi qərarların bədəlini həyatınız boyu ödəyirsiniz.” Bu cümlə ekranda səslənəndə düşünürsən: artıq bu film deyil, həyatın özüdür.
Hər kəsin ömründə ən azı bir dəfə özünə verdiyi sual: “Əgər başqa cür olsaydı?” Cavabını bilməsək də, bəzən bir filmdə öz suallarımızın izlərini tapırıq. “Past Lives” (“Keçmiş həyatlar”) belə bir filmdir. Rejissor və ssenarist Celin Sonun debütü olan bu əsər “Oskar” və “BAFTA”da “Ən yaxşı film” və “Ən yaxşı orijinal ssenari” nominasiyalarına layiq görülüb.
Hekayə Seulda başlayır. Na Yiunq və Hae Sonq – uşaqlıqdan dost olan iki ruh. Sonra qız ailəsi ilə Kanadaya, oradan Nyu-Yorka köçür, adını Nora qoyur. Oğlan Koreyada qalır. 24 il sonra Nyu-Yorkda görüşəndə hər şey dəyişir.
Film uzaq məsafədən virtual əlaqənin həyəcanını, internet kəsilmələrini, yarımçıq cümlələri ustalıqla göstərir. Eyni kökdən gələn iki meyvənin fərqli budaqlarda böyüməsi onlara nə qazandırdı, nə itirdi? Cavab 24 il sonrakı görüşdə üzə çıxır.
Qreta Li (Nora) və Teo Yu (Hae Sonq) rollarını yaşayır, oynamır. Onlar bir ömrün iki versiyasını canlandırır. Con Maqaronun canlandırdığı Artur – Noranın həyat yoldaşı – hekayəyə daxil olanda “görünməyən” qəhrəman mərkəzə keçir və sualını verir: “Əgər başqa cür olsaydı?”
Film keçmişin, itkilərin və ehtimalların hekayəsidir. O, yalnız iz qoymur, ruhda dərin bir boşluq yaradır. Bu yazını oxuyan hər kəsin həyatında “gedən” biri var. Yoxdursa, deməli, o gedən sizsiniz.
