Ukrayna Silahlı Qüvvələrinin Baş Qərargahının mətbuat idarəsinin əməkdaşı telefonda qulağıma təkrar edirdi: "Qarşıdakı gecə, ya da bu günlərdə yenə güclü zərbələr olacaq Kiyevə... Etinasız yanaşma həyəcan siqnallarına, yaşadığın yerdə sığınacaq yoxdursa, get metroda gecələ mütləq..."
Tamam başqa məsələyə görə zəng etməyimə baxmayaraq, o, daha çox bu barədə xəbərdarlıq edirdi. Sağollaşıb evə doğru yollandım. Axşam tərəfi idi. Yolboyu əlimdə telefonla sosial medianın yerli seqmentini vərəqləyirdim. Ukrayna Prezidenti Volodimir Zelenskinin də əhaliyə eyni məzmunda çağırışına rastladım. İnsanları həyəcan siqnalları eşidən kimi mütləq sığınacağa getməyə çağıran Zelenski bildirirdi ki, Rusiya növbəti kütləvi zərbələrə hazırlaşır.
Evə çatıb rahatlaşmaq istədim. Amma alınmırdı. Dörd ildən çoxdur ki, bu müharibəni yaşayıram. Ən xoşlamadığım hal əvvəlcədən xəbərdarlıq edilən hücumlar idi. Belə anlarda səksəkə daha çox adamı yorurdu. Gecə keçdi. Amma hava həyəcan siqnalları olmadı. "Yəqin bu gecədən keçdi" deyib yerimə uzanıb yuxulamaq istədim. Yuxuya getmişdim ki, gurultulu həyəcan siqnallarının, ardınca da partlayış səslərinə oyandım. Gecə 2 radələri idi...
Adətən belə vaxtlar heç nəyə baxmayaraq gecəni evdə yatmağı zirzəmidə oturmaqdan üstün tutsam da, partlayışlar, dron vuran pulemyotlar getdikcə o qədər yaxınlıqda eşidilməyə başladı ki, geyinib düşdüm aşağı. Sığınacaq qonşu binanın zirzəmisində idi. Bu binanın 200-ə yaxın yaşı vardı. Yaşlı nəslin sözlərinə görə, bu müharibəyə qədər sonuncu dəfə bu zirzəmidən 1943-cü ildə sovet qoşunları Kiyevə hücum edib şəhəri almanlardan geri alarkən istifadə edilib.
Zirzəmidə qonşular artıq yığışmışdı. Tanyuşa nənə: "Onda mən balaca uşaq idim, amma indiki kimi xatırlayıram..." dedi. Hamı rusca danışırdı. Birdən gecə saat 3-də 30-35 yaşlı bir qadın gəldi. O, ukraynaca: "Rus dilində niyə danışırsınız? Bu, düşmən dilidir, sizə ayıb deyil?" dedi. Qonşular irad bildirdi. Az sonra sakitləşdilər.
Mən qadının yanında oturdum. Ukrayna dilində soruşdum: "Sizi burada ilk dəfədir görürəm, yəqin təzə köçübsünüz." O dedi: "Mən burada doğulmuşam. Sadəcə müharibə başlayandan köçmüşəm Avropaya, iki gün idi bir sənəd arxasınca gəlmişdim." Mən də dedim: "Qonşulara Ukrayna dilində danışmadıqlarına görə elə irad bildirdiniz ki, elə bildim bütün müharibə boyu ölkəni tərk etməyib qalanlardansınız." Sonra yuxarı çıxdım. Səhər açılmışdı, zərbələr səngimişdi.
Yolboyu ötən gecəki paradoksu düşündüm. Avropaya köçən ukraynalılar ölkədə qalanlardan daha çox "vətənpərvərlik" nümayiş etdirirdi. Bir müddət keçdi. Peşəkar boksçu Aleksandr Usik Vaşinqtonda ABŞ Prezidenti Donald Trampla görüşdü. Usik açıqladı: "Ukrayna hakimiyyəti qanı dayandırmaq üçün reallıqla hesablaşmalı, qarşı tərəflə danışıqlara oturmalıdır. Bizim hamımızın bir qanımız var və bunun rəngi qırmızıdır." Ukraynadakı istifadəçilər dəstəklədi, amma Avropadakı ukraynalılar Usiki linç etməyə başladı...
Mən isə qərara aldım ki, bu yazını yazım.
Mübariz Aslanov
